System sygnalizacji pożaru, (w skrócie SSP) lub też system alarmu pożarowego (SAP) jest zbiorem elementów tworzących instalację, które w zależności od konfiguracji i przeznaczenia są w stanie wykrywać pożar, inicjować alarm, automatycznie powiadamiać jednostkę straży pożarnej lub wykonywać inne działania zmniejszające skutki pożaru.

Podstawowym zadaniem SSP jest szybkie i bezbłędne wykrycie powstającego pożaru, zanim się on rozwinie i osiągnie rozmiary trudne do opanowania. Szybkie wykrycie źródła pożaru daje więcej czasu na przeprowadzenie ewakuacji budynku i na skuteczną ochronę zgromadzonych w nim dóbr. System SSP jest jednym z podstawowych systemów bezpieczeństwa w obiektach. Z tego powodu system ten nie może być integrowany ani na płaszczyźnie sprzętowej, ani na płaszczyźnie mediów komunikacyjnych, z innymi systemami. Jedyną możliwą płaszczyzną integracji z innymi systemami bezpieczeństwa jest poziom oprogramowania.

Rodzaje SSP

Systemy Sygnalizacji Pożaru można podzielić na 3 podstawowe kategorie:

  • “M” – manualnie wzbudzane systemy bez automatycznych czujek i wykrywaczy (innymi słowy potrzebujące ludzkiej ingerencji, aby zainicjować alarm),
  • “L” (od angielskiego słowa “life”) – automatyczne systemy przeznaczone do ochrony życia i zdrowia ludzi znajdujących się w budynkach,
  • “P” (od “property”) – przeznaczone do ochrony mienia.

Szczegółowy podział poszczególnych elementów Systemu Sygnalizacji Pożaru można odnaleźć w normie PN-EN 54:1:2011 oraz normach pokrewnych.

Elementy systemu sygnalizacji pożaru

Sercem każdego SSP jest centrala. To ona odbiera sygnały od czujek, analizuje dane i przekazuje sygnał do kolejnych podzespołów całego systemu. Centrala zwykle posiada wyświetlacz, który pozwala na jej obsługę przez personel.

Pozostałymi elementami SSP są:

  • czujniki dymu, temperatury, które wykrywają zagrożenie i przekazuję tę informację do centrali,
  • sygnalizatory dźwiękowe i optyczne, alarmujące o zdarzeniu,
  • ręczne ostrzegacze pożarowe (ROP), pozwalające na ręczne włączenie SSP po zauważeniu pożaru.

Gdzie wymagane są systemy sygnalizacji pożarowej?

Obowiązek stosowania SSP w określonych budynkach określa rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Są to przede wszystkim:

  • budynki handlowe lub wystawowe:
  • jednokondygnacyjne o powierzchni strefy pożarowej powyżej 5 000 m2,
  • wielokondygnacyjne o powierzchni strefy pożarowej powyżej 2 500 m2;
  • teatry o liczbie miejsc powyżej 300;
  • kina o liczbie miejsc powyżej 600;
  • budynki o liczbie miejsc służących celom gastronomicznym powyżej 300;
  • sale widowiskowych i sportowych o liczbie miejsc powyżej 1 500;
  • szpitale, z wyjątkiem psychiatrycznych, oraz w sanatoriach – o liczbie łóżek powyżej 200 w budynku;
  • szpitale psychiatrycznych o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku;
  • domy pomocy społecznej i ośrodki rehabilitacji dla osób niepełnosprawnych o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku;
  • zakłady pracy zatrudniające powyżej 100 osób niepełnosprawnych w budynku;
  • budynki użyteczności publicznej wysokich i wysokościowych;
  • budynki zamieszkania zbiorowego, w których przewidywany okres pobytu tych samych osób przekracza trzy doby, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 200;
  • budynki zamieszkania zbiorowego niewymienionych w pkt 11, o liczbie miejsc noclegowych powyżej 50;
  • archiwa wyznaczone przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych;
  • muzea oraz zabytki budowlane, wyznaczone przez Generalnego Konserwatora Zabytków w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej;
  • ośrodki elektronicznego przetwarzania danych o zasięgu krajowym, wojewódzkim i w urzędy obsługujące organy administracji rządowej;
  • centrale telefoniczne o pojemności powyżej 10 000 numerów i centralach telefonicznych tranzytowych o pojemności 5 000-10 000 numerów, o znaczeniu miejscowym lub regionalnym;
  • garaże podziemne, w których strefa pożarowa przekracza 1 500 m2 lub obejmujące więcej niż jedną kondygnację podziemną;
  • stacje metra i stacje kolei podziemnych
  • dworce i porty, przeznaczone do jednoczesnego przebywania powyżej 500 osób;
  • banki, w których strefa pożarowa zawierająca salę operacyjną ma powierzchnię przekraczającą 500 m2;
  • biblioteki, których zbiory w całości lub w części tworzą narodowy zasób biblioteczny.